سه وترنر الهام بخش، الگوی زنان در افغانستان هستند

اخیراً، داستان سه وترنر بانو که با انفجار بمب ها و تبعیض مقابله می کنند تا با خدمت رسانی به حیوانات، الگوی نسل تازه زنان در افغانستان باشند، در یک مقاله برجسته شده است. داکتر ملیحه رضایی، داکتر ملالی هیکل و داکتر طاهره رضایی، سه زن نو ظهور افغان هستند که نقش های سنتی برای زنان را رد کرده و خواهان تغییر فرهنگ در جامعه سنتی و مردسالار هستند.

این سه بانو که در دهه 20 ساله‌گی خود هستند، بزرگترین پناه‌گاه حیوانات و کلینیک وترنری موسوم به “نوزاد کونارد لویس” را اداره می کنند.

در مقاله‌یی که توسط روزنامه “گاردین” به نشر رسیده آمده است که، این زنان چگونه بر تحقیر و تبعیض فایق آمده و راه خود برای رفتن به پوهنتون وترنری و آغاز تدریس کلینیکی برای موج جدیدی از وترنران را هموار ساخته اند.

داکتر رضایی که در ایران به دنیا آمده است؛ هنگامی که 13 ساله بود با خانواده خود به افغانستان برگشت. او می گوید که، والدینش از تحصیل و تلاش او برای مبدل شدن به قهرمان مشت زنی زنان افغانستان حمایت کردند؛ اما اقارب دورتر، او را به دیده تحقیر مینگرستند.

داکتر رضایی می گوید: ” والدین، برادران و خواهرانم از من حمایت کردند، تا جاییکه من همان شخصی شدم که میخواستم باشم. اما اقارب دیگرم از من حمایت نمیکردند. بیشتر آنان در افغانستان بزرگ شده اند و فکر می کردند که دختران نباید بیرون از خانه بروند. این فرهنگ خوبی نیست. البته این مشکل بود؛ اما مرا مجبور ساخت تا بیشتر تلاش کنم و همه گان را غلط ثابت بسازم. باور این چنین بود که دختران نمیتوانند هرکاری بکنند و من میخواستم نشان بدهم که دختران کمتر از پسران نیستند.”

رضایی به یاد میاورد که محیط پوهنتون کابل در سال 2012، هنگامی که او به آنجا رفته بود تبعیض آمیز بود. در میان 140 دانشجو، تنها 20 بانو وجود داشت و تمام استادان نیز مردان بودند.
او می گوید: ” بعضی از استادان نمی خواستند ما خوب نمره بگیریم و به همین خاطر نمره من را کم می کردند. در جامعه ما، باور این است که به خاطر زن بودن، تو نمیتوانی هرکاری را انجام بدهی. هنگامی که برای درمان حیوانات میرفتم، بعضی اوقات صاحبان حیوانات نمیخواستند به آنها حتی دست بزنم. اما وقتی که اطمینان آنها را حاصل میکردم، از من تشکری میکردند.”

سه سال قبل، این بانوان برای نسل تازه وترنران جلسات درسی دایر کردند و از تجربه های خود برای آنها گفتند.
رضایی می گوید: ” زنان خوشحالند که استاد بانو دارند. اما مردان در نخست ما را نادیده میگیرند و نمی خواهند به حرف های ما گوش بدهند. هنگامی که ما معلومات جالب برایشان ارایه می کنیم، بعداً به حرف های ما گوش می دهند.”